My favourite place...welcome !!!

Τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά.
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους..

Το πρώτο έλεγε: "  Εγώ είμαι η Υπομονή''.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω

 ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!"
 Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.
Το δεύτερο είπε:"  Εγώ είμαι η Πίστη''.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα,
 κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.
Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι
 φύσηξε πάνω του και το έσβησε..
 Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε:
 "  Εγώ είμαι η Αγάπη''.
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι.
Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο.
 Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει..

Ξαφνικά, ένα μικρό παιδί μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, γιατί εγώ φοβάμαι το σκοτάδι! Και ξέσπασε σε δάκρυα..
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις.

'' Εγώ είμαι η Ελπίδα''.
Όσο θα είμαι αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά. Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μικρούλι πήρε το κερί της ελπίδας, και άναψε ξανά όλα τα άλλα..

 Μουδιασμένη εκείνο το χαμένο βράδυ
που πανικόβλητη αμπάρωνα την ψυχή
να μη βραχεί από την ξαφνική νεροποντή..

Τότε έστηνε χορό σ' αναμμένα κάρβουνα η ζωή..

Ήθελε να ξεκουραστεί από την προσδοκία..

Εκλιπαρούσα με της αγωνίας τα μάτια
που ήθελαν να μάθουν την αλήθεια..

Θα ψάξω για τα χαμένα λόγια..

Εγώ θα ψάξω για σένα, θα σε μάθω
όπως δε σε γνώρισε κανείς..

Δεν ξέρω αν αυτή η νέα οδός βγάζει πουθενά,
έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ' ένοιαξε, το πουθενά..

Σαν βάδισα τους δρόμους σου εκείνον το καιρό
με παίδεψαν τα δάκρυα, που άρχισαν να τρέχουν
Τρέχουν και τώρα...

ζητώντας μια ανακούφιση γλυκιά της Άνοιξης.

Κι όσα έβλεπα με μάγευαν στη διαδρομή αυτή
και ζήλεψα γιατί δεν ήμουν εκεί
να μοιραστώ μαζί σου το νερό που έπινες
τ' όνειρα που είδες..

Περίμενα αυτά τα μάτια να σαλπάρουν
για το ακρωτήρι της ελπίδας..

Σε λίγες μέρες τα βήματά μας θα αποτυπώνονται
στις σελίδες μιας άλλης χρονιάς..

Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω..

Όπως και τα ποτάμια δεν κελαηδούν..

Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί
με συχνές στάσης απολογισμού και αυτοκριτικής..

Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου
μα η αυγή θα' ναι πάντα δική σου..

Τα πουλιά είναι γαλάζια
για να σου πουν καλημέρα
να σου πουν την γλυκιά καληνύχτα..

Τραγούδησα τη ζωή μου μέσα στο δρόμο
την περπάτησα, την έψαξα, την γύρισα..
Έχασα τη ζωή μου..

Την ξαναβρήκα μέσα στα μάτια σου
που σιγοτραγουδάνε..

Μέσα στην φωνή σου
που σκεπάζει όλη τη θάλασσα..

Μέσα στα κύματα που μου ανήκουν
αφού αισθάνομαι τα χέρια σου
να σφίγγουν δυνατά τα δικά μου.

 Σύννεφο εσύ που σκόνη σήκωσες και γέμισες
με κόκκους στιγμών την κουρασμένη σκέψη μου
κι 'εγειρες πάνω σε ταξιδεμένα μάτια..

Σταλαγματιές στα χείλη σου, κάθε βραδιά και ιριδίζουν !
Γείρε να πέσουν κάτω να μ' αγγίξουν
σαν χάδι από άγνωστο μετάξι, σαν δροσερός αέρας θαλασσινός..

Νύχτα μ’ αστέρια το κορμί σου λαμπιρίζει πάνω στο κύμα
 και χαϊδεύει παίζοντας με αφρούς και ήχους.
Ρόδα γέμισαν οι αυλές με τα γαλάζια παραθύρια
εκεί στ’ άσπρα σπίτια των ονείρων μας
που αφήνουμε χαμένα να περιπλανώνται
σε ηλιοκαμένα νησιά στο Αιγαίο..

Ποτίσαμε τα χείλη μας με γαλανή αλμύρα
και δεν μπορούν να αποχωριστούν..
Κοίτα μακριά τώρα που έδυσε ο ήλιος στο βάθος τα όνειρά μας
 γίνονται ένα και συναντώνται..

Ο γαλάζιος βυθός σου με το σκοτεινό μπλε μου σύμπαν.
Και πάλι το πρωί θα βλέπουμε ο ένας τον άλλο μακριά
αλλά κάθε βραδιά θα συναντώνται εκεί
στο βάθος και θα φιλιούνται αγκαλιασμένοι
χωρίς κανείς να μπορεί να τους ξεχωρίζει..
 
Ποια νύχτα θες να σου διαλέξω για να δεις για να θυμάσαι το φιλί τους..
Ποιο αστέρι να βάλεις για κερί να σε σκιάζει..
Ποιο όνειρο από όλα να δεις γλυκά να γύρεις να αποκοιμηθείς…

                                                                                Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Σ' αγαπώ.

Όταν βαδίζω καθημερινά σε κόσμους αδιάφορους
κενούς, χωρίς τα χρώματά σου..
Όταν τα βράδια σ' αναζητώ παντού σε κάθε εικόνα και στιγμή ..

Τις νύχτες που κοιμάμαι χωρίς εσένα και σε ονειρεύομαι.
Τις μέρες που περνώ μακριά σου και δεν σ' ακούω ..
Τις στιγμές που πνίγομαι και θέλω να ανασάνω..
Τα βράδια που κοιτάζω ψηλά να βρω την ελπίδα..

Σ' αγαπώ.
Απόψε που μου λείπεις περισσότερο.. και το κενό μεγαλώνει την απόσταση..

Έχω καταλήξει στ’ ότι άνθρωποι σαν εμάς ζούμε τα συναισθήματα ανεξαρτήτως κατάστασης

κι ότι τελικά δεν ανήκουμε πουθενά και πως ο δημιουργός Έρωτας

 είναι πιο γενικός και όχι συγκριμένος.

 Η αγάπη μας δεν είναι περιορισμένη σε πλαίσια και ανθρώπους συγκριμένους

 είναι κάτι μεγαλύτερο και πιο αόριστο και πως τελικά τρεφόμαστε με τα συναισθήματα

πως ότι ζούμε, το ζούμε η 100%, η καθόλου..

 Η έκφραση πηγάζει από το συναίσθημα και το συναίσθημα από την ψυχή μας.

   Το συναίσθημα χρειάζεται τροφή ! Με λίγα ψυχούλα γιγαντώνεται να ξέρεις..

 Τώρα για τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας, θα σου πω..

Πολλά απ' αυτά δεν μπορούν να ειπωθούν, τα κρατώ για μένα , δεν τα μοιράζομαι..

Κι αυτή η νοσταλγία που βγάζω, είναι μέχρι εκεί ψηλά που χάνεται το βλέμμα. 

 Και κάθε λέξη είναι σαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου..

 Ξέρεις πως είναι ;

 Γραφείς με μάτια θαμπά από δάκρια και μετά , δεν θυμάσαι τίποτα από όσα έγραψες

 Κι αναρωτιέσαι , εγώ τα έγραψα;  

Πάντως να ξέρεις ότι είσαι ο καλύτερος κριτικός που συνάντησα..

Στέκεσαι εκεί σε μια γωνιά αμείλικτος και με παρατηρείς

με βλέπεις και διαβάζεις το μυαλό μου και…

Γράφω για Σένα ...   Καλημέρα!!!!!

Κι αν..

Κι αν κοίταξες βαθιά στην νύχτα και δεν είδες..
Τι μ' αυτό ;
Κι αν τ' αστέρια νόμισες πως άγγιξες μαζί του
και τους απέραντους ουρανούς περπάτησες μ' εκείνον !
Τι μ' αυτό ;
Κι έστω πως έκανες την φαντασία να καλπάζει
πάνω σε μαύρο άλογο σαν άνεμος να τρέχει !
Τι μ' αυτό ;
Μήπως τ' ουρανού σου λάμψη ψεύτικη νόμισες πως είδες;
Η μήπως πέλαγα γαλάζια τρομερά μες την καρδιά σου γίνανε;
Και τι μ' αυτό;
Δεν είναι αστέρια που έπαψαν να φέγγουν η καρδιά του,
ούτε η λάμψη στο μυαλό του καταιγίδα.
Ούτε ο ήχος της σιωπής και η λάβα του Ηφαιστείου!
Δεν είναι μικρή, της θάλασσας το κύμα που θα σβήσει.
Είναι η σκέψη του, που σ' ακολουθεί και τρέχει
ψηλά σ' άλλους κόσμους μακρινούς κρατώντας σε απ' το χέρι .
Να ταξιδέψεις θέλησε μαζί του μονάχα λίγο..
Μα κι αν δεν θέλεις το ταξίδι του να δεις, γείρε στα όμορφά του μάτια και ..
Ψιθύρισέ του.
Μην του φωνάζεις δυνατά πως δεν το θες
γιατί ταξίδι χρόνια εσύ δεν έχεις κάνει..
Κι όταν θα μάθεις να κοιτάς μες τα βαθιά στου ταξιδιώτη
την απέραντη σιωπή, να μην σιωπάς..
Και Τι μ αυτό ;
Εκείνος πάλι μόνος του έχει μείνει._

Μην μετράς τις στιγμές που έφυγαν

 αλλά τις στιγμές που μένουν..

Σαν τ' όνειρο στην Δύση Καλοκαιρινής Νύχτας,

το Σούρουπο, μ' όμορφα σκούρα χρώματα

 που σαν τα βλέπεις καταλαβαίνεις,

πως υπήρχε φωτιά πριν κάπου εκεί ψηλά, μα τώρα σβήνει..

Αγνάντι έγινε η ζωή μας .

Μιας άλλης πραγματικότητας ..

Κομπάρσοι γίναμε στα όνειρα μας , στα θέλω μας , στα φιλιά μας.

Άλλοι άγνωστοι πρωταγωνιστούν στα δικά μας σενάρια.

Βλέπουμε τις ταινίες μας βράδυ πίσω από τις κουρτίνες.

Δεν είμαστε ούτε απλοί θεατές στις δικές μας ταινίες ονείρων !

Διαβάζουμε τα σχόλια των άλλων και νοιώθουμε πως είναι..

Ακούμε τις κριτικές σε ότι αγαπήσαμε και δεν ζούμε.

Μας πληρώνει ψίχουλα η ζωή για να της γράφουμε όνειρα !

Ιστορίες αγάπης φτιαγμένες από αλλόκοτα μπαλώματα από τις δικές μας ψυχές.

Ραμμένες με δακρυσμένες κλωστές δυνατά πλεγμένες.

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω,σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ, πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό,τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω..

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο..

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά, πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ' άστρα μες στην λασπουργιά,μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου 'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά, το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι ...

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο..

Σήμερα έσπασε το καλούπι των ονείρων μου..

Μια καταχνιά απλώθηκε στο βαρύ ουρανό, σκεπάζοντας τα ερείπιά μου..
Εικόνες που' χα κρύψει, αλλοιώθηκαν αγκαλιά με τα συντρίμμια..
Οι σελίδες των παραμυθιών, έγιναν βορά για τ' αδέσποτα σκυλιά..

Κοιτώ το παιδί της αγάπης, είναι γυμνό, ξυπόλυτο...
Τα χεράκια του αδειανά, πεινά..
Ξέχασε να ξημερώσει, κρυώνει, ακολουθεί τ' αστέρια που χορεύουν
και τις λέξεις που χαράζουν την ανατολή..
Τα χείλη του δεν πρόλαβαν να γευτούν το χαμόγελο
 και οι αλήθειες του πάγωσαν, δίχως να προλάβει να παίξει.
 Ξεκούρδισε ο κλόουν στο πρώτο χειροκρότημα..
Έχασε τον δρόμο του σε μια παράσταση που είχε γραφτεί,μόνο ο πρόλογος..
Και τώρα δεν περνά κανείς, δεν υπάρχει ζωή στον πλανήτη,
 από ψηλά κρέμονται τα τσαλακωμένα του όνειρα,
κι η νύχτα μαστιγώνει τα βήματά του..

Απόψε για σένα ελευθερώνω φόβο κι έλλειψη αξίας,
βαρύ συναίσθημα στη δεξιά πάντα πλευρά μου..
Τον φόβο του να ζήσω την ζωή των ονείρων μου..
Όλους τους φόβους που με έχουν εμποδίσει να προχωρήσω..
Το σύννεφο πίσω από το οποίο κρύβομαι, το οποίο εμποδίζει τις δημιουργίες μου
το οποίο κρατά την ουσία μου, από το να είναι παρούσα στη ζωή μου
και που με κάνει να μην εμπιστεύομαι αυτό που είμαι..
Ζητήματα άλλων ανθρώπων και προβλήματα που έχω αναλάβει και έχω υποθέσει ότι είναι δικά μου.
Την ενοχή μου για το ότι δεν προστατεύω τα παιδιά μου όσο θα έπρεπε..
Το να φοβάμαι να παρουσιάζω Εμένα...
Την αντίσταση σε όλες τις μορφές της!
Την εμμονή στην αυτο-τελειότητα..
Την ανάγκη μου να υποβιβάζω τον εαυτό μου προκειμένου να αισθανθώ ασφαλής κ.λπ
Την ανάγκη για περισσότερο ύπνο..
                                                                          Καληνύχτα.

Μες την σκέψη του μυαλού μου κι απόψε θα σε ψάξω
θα σε βρω, θα σου μιλήσω και θα σε σφιχταγκαλιάσω.
Θα σου πω πόσο μου λείπεις, όταν είσαι μακριά μου 
και αν τριγύρω μου κοιτάξω, θα σε δω γλυκιά χαρά μου.

Θέλω τόσα να σου πω  κι υποσχέσεις θα σου δώσω
είσαι δίπλα μου το νιώθω, στην σκιά σου θα ξαπλώσω..

Λόγια είναι, λόγια μένουν, λόγια δίχως σημασία
δεν υπάρχει φόρος τιμής, δεν διδάσκουν την ουσία..
Και ας έχουν την πολύτιμη αξία..

Ήμουν εκεί πρέπει να το θυμάσαι..
Στο πρώτο ηλιοβασίλεμα, στο γλυκοχάραμα μιας μέρας..
Με νότες από μέρη που αγάπησα, σου τραγουδούσα..

Έφυγαν κυνηγημένες νύχτες κι ήρθαν βιαστικιές ημέρες..

Που ήθελα ν' αρπάξω τις στάλες της βροχής να πνίξω
μα αυτό δεν γινόταν κι έτσι τις άφηνα κοντά μου..

Κι εσύ με τον καιρό μ'  έμαθες πως σε οδηγεί 
ο μόνος δρόμος που διαλέγεις, αυτός σε καθορίζει..

Σαν οδηγός με ταξιδεύεις, μ' άπειρα φώτα που μου δείχνεις
να μου θυμίζεις την ελπίδα της καρδιάς μου, στην μοναξιά μου..
Και νοσταλγώ αυτό τ'  όνειρο να ζήσω, μ'  όμορφες σκέψεις κι αναμνήσεις να στολίσω..

Πρέπει να μάθω να ζω όπως κι εσύ με τον καιρό..
Ελεύθερη απ'  όλα, με το χαμόγελο της μέρας..
Σαν έρχεται η νύχτα δίπλα μου να ξαποστάσει
 να μου δίνεις το φιλί και τ' αντίο πριν χαράξει...

Καληνύχτα ουρανέ μου.

Καλημέρα σ'  όλα τα φιλαράκια μου, μπορεί να μην είδαμε τα δυο φεγγάρια,
ίσως άλλοι να τα είδαν, ίσως κάποιοι να τα ονερεύτηκαν ,
αυτό που είναι σίγουρο και υπαρκτό είναι ο καλός και γλυκός μας φίλος Ο Νίκος
nik42 που σήμερα πρέπει όλοι να του ευχηθούμε για τα γενέθλειά του!!!
 ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ ΝΙΚΟ ΜΟΥ

Λίγα λόγια από μένα για σένα..
Άλλος ένας χρόνος δίνει χρώμα στην ζωή κι αξία σου προσφέρει ομορφιά, σου χαρίζει γοητεία.
Σου προσθέτει κι άλλες γνώσεις, σου δανείζει εμπειρία δίνει στόχους κι ελπίδα, κίνητρο γι' αληθινή ουσία.
Όλα βλέπεις ν' αλλάζουν κάθε μέρα που ξυπνάς και σου φαίνεται ένα όνειρο, τα χρόνια που περνάς.
Μα η καρδιά σου πάντα μένει, όπως ήσουνα παιδί πεισματάρικο, ναζιάρικο, γλυκούλικο πολύ.
Θέλω κι άλλα να σου γράψω για τα γενέθλιά σου για την φιλία, την αγάπη για την καλή την συντροφιά σου.
Όλου του κόσμου τις ευχές απόψε σου χαρίζω δέξου το δώρο μου αυτό κι ας είναι τόσο λίγο.
Είναι μικρό, είναι απλό, μα είναι τόσο αληθινό και στο αφιερώνω μ' αγάπη κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Δε μπορώ άλλο να μιλώ, γι'  όνειρα και παραμύθια
δε μπορώ να μη σου λέω , πως μου έγινες συνήθεια.
 Είσαι πραγματικότητα , ζεις μέσα στην ζωή μου
 είσαι κομμάτι τ' εαυτού και η αναπνοή μου.
 Δεν είσαι σκέψη , δεν είσαι φαντασία είσαι όμορφη κι αληθινή ουσία.
Είσαι τα λόγια μου, η έμπνευσή μου το καρδιοχτύπι μου, η δύναμή μου.
Το φως της μέρας μου, η Ανατολή μου το δειλινό κάθε στιγμής μου.
Φεγγάρι γίνεσαι κάθε μου βράδυ,μόνη φοβάμαι στο σκοτάδι,
τ' άστρα φωτίζεις με νανουρίζεις και με γλυκόλογα μ' αποκοιμίζεις..
 Γλυκιά μου αγάπη, μείνε μαζί μου,  μέσα στ' όνειρο, μες την ζωή μου.
Μέσα στο βλέμμα, μες την καρδιά μου, γλυκιά μου νότα, παρηγοριά μου!!!

Ήρθες απόψε στ’ όνειρό μου, να με παρηγορήσεις
 καινούργια νέα κι όμορφα, είχες να μου αφήσεις.
Τ'  όνειρα που πάλιωσαν κι έμειναν σε μιαν άκρη
 είπες να πάψω να κοιτώ κι άλλα πως θα μου φτιάξεις.

Μέσα στα μάτια με κοιτάς, σαν να ‘ναι η πρώτη μας φορά
το χέρι σου, το χέρι μου αγγίζει με το μυαλό σου άρχισες όνειρα,να μου χτίζεις..

Ένα νησί πάνω στο κύμα για μένα αμέσως ετοιμάζεις
ακούω δίνεις τ’ όνομά μου, Χαρά βαφτίζεις τ’ ακρογιάλι..
Του φέρνεις διάφορα πουλάκια,σπάνια πολύχρωμα λουλούδια
 κι από ψηλά τώρα μαζεύεις, για μένα αθώα αγγελούδια..

Θέλεις να στολίσεις της καρδιάς μου το νησί,
 θέλεις απ’ εκεί να πάρω, ζωή απ’ την άφθονη πηγή..
Ο μικρός παράδεισος μου, φτιάχτηκε μόνο για μένα
μου ζητάς μονή να ζήσω, γιατί δε μοιάζω με κανέναν..

Άκουσε και μένα λίγο, να σου πω την συλλογή μου
αν μ’ αφήσεις χωρίς ταίρι θα πεθάνω μοναχή μου..
Μου υποσχέθηκες πως θα έρθεις, πάνε τώρα τόσα χρόνια
 περιμένω να μου φέρεις κι άλλα της Αγάπης δώρα..

Άκουσε με λίγο ακόμα, είναι όμορφο νησί, όλα ανθίζουν,

κελαηδούν κι όμως κλαίω κι ας οι Άγγελοι μου τραγουδούν..
Με κοιτάς οΗ αγκαλιά σου όμως τώρα είναι αδειανή, παγωμένη και σκληρή
 Μα τι σου έκαναν, δακρύζεις, πες μου πονάς.... γιατί;
Σ’ ακούω απάντησέ μου, σήκωσε το κεφάλι
αν δε μου χαμογελάσεις θα ‘ναι κρίμα και μαράζι..

Αφού ξέρεις σ’ αγαπάω, κοίτα είμαι η Αγάπη
είμαι η μόνη που σε νιώθω κι ότι χαρίζεις το παίρνω στην πλάτη..
Πες μου αγαπημένε Πόνε, πες μου τα να ξελαφρώσεις
ξέρεις σ’ αγαπώ κι άδεια, αν τα χέρια σου μου δώσεις..

Την απάντηση την πήρε απ’ τον Πόνο η Αγάπη
είπε πως θέλει να γίνει ταίρι της, μόνο μ' αυτόν ταιριάζει..
Αν αγαπήσεις εμένα , που ‘μαι ολάκερος πόνος
 τότε μπορείς να κερδίσεις ότι ευτυχία χρεώνω..

Του κράτησε το χέρι, κρυφτήκαν στον μικρό παράδεισό τους
και το νησί εξαφανίστηκε στο βάθος του απέραντου κόσμου!!!

                                                                   26~6~09 Toxotina '73

J Χριστός Ανέστη φίλοι μου  J

Σήμερα δε θα ξεκινήσω με ποίημα, δε μου βγαίνει τίποτα..

Γνωρίζετε τα αισθήματά μου, άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο..

Αρκετοί μ’ έμαθαν εύκολα, ίσως ταίριαζε η χημεία μας, για τους υπόλοιπους θ’ αφήσω μια ευχή:

‘’Αγαπάτε και μην κρατάτε κακία’’..

Αν δεν μπορείτε να το κάνετε προσπαθήστε τουλάχιστον, να μην πείτε λόγια που θα σας κάνουν

 να το μετανιώνετε μια ζωή..

Το να έχεις την δύναμη να συγχωρείς και να ξεχνάς ότι σ’ έβλαψε ή σ’ έκανε να πονέσεις πολύ

 είναι μεγαλείο ψυχής, που λίγοι το’ χουν και τους ζηλεύω καλοπροαίρετα ..

Μπαίνοντας στο χώρο του spaces  δεν ήξερα τι θα συναντήσω, άγνωστο μέρος,

άλλος πλανήτης, όμορφος, αχανές, ήμουν ξένη μες στους ξένους κι όμως ρίσκαρα να έρθω πιο κοντά σας

 βάζοντας στην αρχή κλιπ με μια μικρή αφιέρωση, κάθε μέρα όλο και πρόσθετα κάτι

δισταχτικά πάντα, σαν μικρό παιδί που ντρέπεται την πρώτη μέρα της σχολικής του χρονιάς…

 Άρχισα σιγά σιγά ν’ ανοίγομαι μιλώντας για μένα, μοιράστηκα μαζί σας αρκετά πράγματα

 που πολλοί δε θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν ποτέ ..

Όχι δε μετανιώνω, σπάνια το αισθάνομαι, μόνο όταν κάτι μου θυμίζει πολύ πόνο

κι εσείς μου δώσατε πολλά περισσότερα απ’ ότι φανταζόμουν ..

Αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι η ‘’αξία’’ που με κάνατε να νιώσω κοντά σας

και σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ολόψυχα.. J

Προσπάθησα να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου, γιατί είδα θετική ανταπόκριση πλούσια από σας

με δεχτήκατε πολύ γρήγορα και σας χαρίστηκα μέσα απ’ την καρδιά μου.

 Εδώ δεν χρειαζόταν να υποκριθώ, λέγοντας πάντα αυτό που πίστευα..

Αν ένιωθα ότι κάτι με πείραζε ή δεν μου ταίριαζε στα πιστεύω μου, αποχωρούσα χωρίς να το σχολιάσω…

Πιστεύω πως έκανα το σωστό, παρά να πω λόγια που προσβάλουν και σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα..

Από σας θέλω τώρα μια πίστωση χρόνου, δεν ξέρω για πόσο…

Ο χώρος μου, ‘’το μικρό σκοτεινό μου καμαράκι’’ θα ‘ναι πάντα ανοιχτός για σας

(έτσι κι αλλιώς δε ζητά ενοίκιο) J ..

Είπα πολλά περισσότερα απ’ ότι είχα σκοπό, μα το είχα ανάγκη φαίνεται σαν εξομολόγηση

και θέλω κλείνοντας να μοιραστώ ακόμη ένα ..

Λίγα λόγια να σου γράψω εδώ πάνω στο χαρτί

κι όλα θα στα συλλαβίσω όπως ήμουνα παιδί..

Ω! γλυκύτατε Θεέ μου, ήμαρτον πολλά χρωστώ

πόσες πράξεις σε  πίκραναν κι Εσύ λες: σε συγχωρώ..

Τι σπουδαία αυτή η αγάπη, η μεγάλη η Θεϊκή

όσο πιο πολύ πονάει γίνεται πιο δυνατή..

Πάντα την αγκαλιά σου την βρίσκω ανοιχτή

πάντα από ‘κει σαν φεύγω είμαι πιο τολμηρή..

Για όλα Εσύ με φρόντισες και πάντα θα φροντίζεις

είσαι ο καλός μου ο Ποιμήν, μη με εγκαταλείψεις ..

‘’Μια παράκληση’’

Δίνε μας χαρά και υγεία και παντού την ευλογία

κι όταν έρθει τρικυμία, δίνε μας παρηγοριά..

Το κουράγιο μη μας λείπει, η ελπίδα η υπομονή

Βοήθα για ν’ αντέξουμε ως την στερνή πνοή..

                                                                                                          J ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ J

Άμα έχεις να διαλέξεις βιαστικά ν’ αποφασίσεις

δύο απόψεις που διαφέρουν και πολύ σε δυσκολεύουν..

Όταν πρόκειται για κάτι που τ’ αγαπάς πολύ

κι είναι μια εξάρτηση, χωρίς αυτό δε ζεις..

Όταν έρχονται και βάζουν την θηλιά στο λαιμό σου

όταν νιώθεις πως γι’ αυτό σταματάει το μυαλό σου..

Μέρα νύχτα να το σκέφτεσαι χωρίς να βγάζεις άκρη

να παραμελείς πολλά που γι’ αυτά έδινες μάχη..

Και η σκέψη να μπλοκάρει για το δίλημμα που έχει

αφού ξέρει την απάντηση να πάρει δεν αντέχει..

Όταν η καρδιά φωνάζει: ΕΜΕΝΑ μόνο ν’ ακούσεις

και τα ‘’πρέπει’’ την διατάζουν και στα δυο την κομματιάζουν..

Όταν σου χτυπά και δίνει το αίμα της ζωής

που ως τώρα δεν το πίστευες πως ήσουν ζωντανή..

Κι ο χρόνος σε δεσμεύει κι όλα γύρω σου στενεύουν

και βλέπεις τις ευθύνες στην γωνιά να περιμένουν ..

Τότε λες τώρα τι κάνω, πιο απ’ τα δυο ν’ αποφασίσω

την καρδιά μου να γιατρέψω ή την ευτυχία ν’ αφήσω;

Τα λόγια από στίχους μου, απλά και φευγαλέα ,

βγαίνουνε ευκολότερα, είναι πιο θαρραλέα..

 Γιατί πετάει η έμπνευση, μου δίνει την ιδέα

πηγάζει από μένανε κι έρχεται για σένα..

Μιλάει σαν άλλο πρόσωπο, πίσω από μια μάσκα

είναι σαν να σε κοιτά βαθιά μέσα στα μάτια..

Η ουσία είναι βαθύτερη, αγγίζει την ψυχή

οι λέξεις είναι ανθρώπινες μ’ άλλη οπτική..

Μηνύματα αγάπης, θέλουν να σου περάσουν

 πόνου, υποκρισίας και ψευτιάς να προσπεράσουν..

Να δείξουν πως σε σκέφτονται και πως δεν είσαι μόνος

την ώρα που εσύ λυγάς, ένα κράτημα στον ώμο ..

Συμβουλές και δίδαγμα, είναι το μάθημά τους

βγαίνοντας από την καρδιά να γίνουν πάθημά τους ..

Τα λόγια μου είναι απλά, αγνά κι αγαπημένα

είναι όμως και πολύ βαριά και πληγωμένα..

Αυτό που θέλω, κράτα τα, πάρε το νόημά τους

τώρα κι εσύ βοήθεια δως μου με την σειρά σου..

Είμαι εδώ και σου ζητώ, μία συγνώμη μόνο

 είν' ο μικρός παράδεισος, είν' ο δικός μου δρόμος._ 

''  Συγνώμη''