Τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά.
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους..

Το πρώτο έλεγε: "  Εγώ είμαι η Υπομονή''.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω

 ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!"
 Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.
Το δεύτερο είπε:"  Εγώ είμαι η Πίστη''.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα,
 κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.
Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι
 φύσηξε πάνω του και το έσβησε..
 Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε:
 "  Εγώ είμαι η Αγάπη''.
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι.
Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο.
 Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει..

Ξαφνικά, ένα μικρό παιδί μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, γιατί εγώ φοβάμαι το σκοτάδι! Και ξέσπασε σε δάκρυα..
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις.

'' Εγώ είμαι η Ελπίδα''.
Όσο θα είμαι αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά. Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μικρούλι πήρε το κερί της ελπίδας, και άναψε ξανά όλα τα άλλα..

 Μουδιασμένη εκείνο το χαμένο βράδυ
που πανικόβλητη αμπάρωνα την ψυχή
να μη βραχεί από την ξαφνική νεροποντή..

Τότε έστηνε χορό σ' αναμμένα κάρβουνα η ζωή..

Ήθελε να ξεκουραστεί από την προσδοκία..

Εκλιπαρούσα με της αγωνίας τα μάτια
που ήθελαν να μάθουν την αλήθεια..

Θα ψάξω για τα χαμένα λόγια..

Εγώ θα ψάξω για σένα, θα σε μάθω
όπως δε σε γνώρισε κανείς..

Δεν ξέρω αν αυτή η νέα οδός βγάζει πουθενά,
έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μ' ένοιαξε, το πουθενά..

Σαν βάδισα τους δρόμους σου εκείνον το καιρό
με παίδεψαν τα δάκρυα, που άρχισαν να τρέχουν
Τρέχουν και τώρα...

ζητώντας μια ανακούφιση γλυκιά της Άνοιξης.

Κι όσα έβλεπα με μάγευαν στη διαδρομή αυτή
και ζήλεψα γιατί δεν ήμουν εκεί
να μοιραστώ μαζί σου το νερό που έπινες
τ' όνειρα που είδες..

Περίμενα αυτά τα μάτια να σαλπάρουν
για το ακρωτήρι της ελπίδας..

Σε λίγες μέρες τα βήματά μας θα αποτυπώνονται
στις σελίδες μιας άλλης χρονιάς..

Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω..

Όπως και τα ποτάμια δεν κελαηδούν..

Το μακρινό κι ατέλειωτο ταξίδι θα συνεχιστεί
με συχνές στάσης απολογισμού και αυτοκριτικής..

Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου
μα η αυγή θα' ναι πάντα δική σου..

Τα πουλιά είναι γαλάζια
για να σου πουν καλημέρα
να σου πουν την γλυκιά καληνύχτα..

Τραγούδησα τη ζωή μου μέσα στο δρόμο
την περπάτησα, την έψαξα, την γύρισα..
Έχασα τη ζωή μου..

Την ξαναβρήκα μέσα στα μάτια σου
που σιγοτραγουδάνε..

Μέσα στην φωνή σου
που σκεπάζει όλη τη θάλασσα..

Μέσα στα κύματα που μου ανήκουν
αφού αισθάνομαι τα χέρια σου
να σφίγγουν δυνατά τα δικά μου.

 Σύννεφο εσύ που σκόνη σήκωσες και γέμισες
με κόκκους στιγμών την κουρασμένη σκέψη μου
κι 'εγειρες πάνω σε ταξιδεμένα μάτια..

Σταλαγματιές στα χείλη σου, κάθε βραδιά και ιριδίζουν !
Γείρε να πέσουν κάτω να μ' αγγίξουν
σαν χάδι από άγνωστο μετάξι, σαν δροσερός αέρας θαλασσινός..

Νύχτα μ’ αστέρια το κορμί σου λαμπιρίζει πάνω στο κύμα
 και χαϊδεύει παίζοντας με αφρούς και ήχους.
Ρόδα γέμισαν οι αυλές με τα γαλάζια παραθύρια
εκεί στ’ άσπρα σπίτια των ονείρων μας
που αφήνουμε χαμένα να περιπλανώνται
σε ηλιοκαμένα νησιά στο Αιγαίο..

Ποτίσαμε τα χείλη μας με γαλανή αλμύρα
και δεν μπορούν να αποχωριστούν..
Κοίτα μακριά τώρα που έδυσε ο ήλιος στο βάθος τα όνειρά μας
 γίνονται ένα και συναντώνται..

Ο γαλάζιος βυθός σου με το σκοτεινό μπλε μου σύμπαν.
Και πάλι το πρωί θα βλέπουμε ο ένας τον άλλο μακριά
αλλά κάθε βραδιά θα συναντώνται εκεί
στο βάθος και θα φιλιούνται αγκαλιασμένοι
χωρίς κανείς να μπορεί να τους ξεχωρίζει..
 
Ποια νύχτα θες να σου διαλέξω για να δεις για να θυμάσαι το φιλί τους..
Ποιο αστέρι να βάλεις για κερί να σε σκιάζει..
Ποιο όνειρο από όλα να δεις γλυκά να γύρεις να αποκοιμηθείς…

                                                                                Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Σ' αγαπώ.

Όταν βαδίζω καθημερινά σε κόσμους αδιάφορους
κενούς, χωρίς τα χρώματά σου..
Όταν τα βράδια σ' αναζητώ παντού σε κάθε εικόνα και στιγμή ..

Τις νύχτες που κοιμάμαι χωρίς εσένα και σε ονειρεύομαι.
Τις μέρες που περνώ μακριά σου και δεν σ' ακούω ..
Τις στιγμές που πνίγομαι και θέλω να ανασάνω..
Τα βράδια που κοιτάζω ψηλά να βρω την ελπίδα..

Σ' αγαπώ.
Απόψε που μου λείπεις περισσότερο.. και το κενό μεγαλώνει την απόσταση..

Έχω καταλήξει στ’ ότι άνθρωποι σαν εμάς ζούμε τα συναισθήματα ανεξαρτήτως κατάστασης

κι ότι τελικά δεν ανήκουμε πουθενά και πως ο δημιουργός Έρωτας

 είναι πιο γενικός και όχι συγκριμένος.

 Η αγάπη μας δεν είναι περιορισμένη σε πλαίσια και ανθρώπους συγκριμένους

 είναι κάτι μεγαλύτερο και πιο αόριστο και πως τελικά τρεφόμαστε με τα συναισθήματα

πως ότι ζούμε, το ζούμε η 100%, η καθόλου..

 Η έκφραση πηγάζει από το συναίσθημα και το συναίσθημα από την ψυχή μας.

   Το συναίσθημα χρειάζεται τροφή ! Με λίγα ψυχούλα γιγαντώνεται να ξέρεις..

 Τώρα για τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας, θα σου πω..

Πολλά απ' αυτά δεν μπορούν να ειπωθούν, τα κρατώ για μένα , δεν τα μοιράζομαι..

Κι αυτή η νοσταλγία που βγάζω, είναι μέχρι εκεί ψηλά που χάνεται το βλέμμα. 

 Και κάθε λέξη είναι σαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου..

 Ξέρεις πως είναι ;

 Γραφείς με μάτια θαμπά από δάκρια και μετά , δεν θυμάσαι τίποτα από όσα έγραψες

 Κι αναρωτιέσαι , εγώ τα έγραψα;  

Πάντως να ξέρεις ότι είσαι ο καλύτερος κριτικός που συνάντησα..

Στέκεσαι εκεί σε μια γωνιά αμείλικτος και με παρατηρείς

με βλέπεις και διαβάζεις το μυαλό μου και…

Γράφω για Σένα ...   Καλημέρα!!!!!

Κι αν..

Κι αν κοίταξες βαθιά στην νύχτα και δεν είδες..
Τι μ' αυτό ;
Κι αν τ' αστέρια νόμισες πως άγγιξες μαζί του
και τους απέραντους ουρανούς περπάτησες μ' εκείνον !
Τι μ' αυτό ;
Κι έστω πως έκανες την φαντασία να καλπάζει
πάνω σε μαύρο άλογο σαν άνεμος να τρέχει !
Τι μ' αυτό ;
Μήπως τ' ουρανού σου λάμψη ψεύτικη νόμισες πως είδες;
Η μήπως πέλαγα γαλάζια τρομερά μες την καρδιά σου γίνανε;
Και τι μ' αυτό;
Δεν είναι αστέρια που έπαψαν να φέγγουν η καρδιά του,
ούτε η λάμψη στο μυαλό του καταιγίδα.
Ούτε ο ήχος της σιωπής και η λάβα του Ηφαιστείου!
Δεν είναι μικρή, της θάλασσας το κύμα που θα σβήσει.
Είναι η σκέψη του, που σ' ακολουθεί και τρέχει
ψηλά σ' άλλους κόσμους μακρινούς κρατώντας σε απ' το χέρι .
Να ταξιδέψεις θέλησε μαζί του μονάχα λίγο..
Μα κι αν δεν θέλεις το ταξίδι του να δεις, γείρε στα όμορφά του μάτια και ..
Ψιθύρισέ του.
Μην του φωνάζεις δυνατά πως δεν το θες
γιατί ταξίδι χρόνια εσύ δεν έχεις κάνει..
Κι όταν θα μάθεις να κοιτάς μες τα βαθιά στου ταξιδιώτη
την απέραντη σιωπή, να μην σιωπάς..
Και Τι μ αυτό ;
Εκείνος πάλι μόνος του έχει μείνει._

Μην μετράς τις στιγμές που έφυγαν

 αλλά τις στιγμές που μένουν..

Σαν τ' όνειρο στην Δύση Καλοκαιρινής Νύχτας,

το Σούρουπο, μ' όμορφα σκούρα χρώματα

 που σαν τα βλέπεις καταλαβαίνεις,

πως υπήρχε φωτιά πριν κάπου εκεί ψηλά, μα τώρα σβήνει..

Αγνάντι έγινε η ζωή μας .

Μιας άλλης πραγματικότητας ..

Κομπάρσοι γίναμε στα όνειρα μας , στα θέλω μας , στα φιλιά μας.

Άλλοι άγνωστοι πρωταγωνιστούν στα δικά μας σενάρια.

Βλέπουμε τις ταινίες μας βράδυ πίσω από τις κουρτίνες.

Δεν είμαστε ούτε απλοί θεατές στις δικές μας ταινίες ονείρων !

Διαβάζουμε τα σχόλια των άλλων και νοιώθουμε πως είναι..

Ακούμε τις κριτικές σε ότι αγαπήσαμε και δεν ζούμε.

Μας πληρώνει ψίχουλα η ζωή για να της γράφουμε όνειρα !

Ιστορίες αγάπης φτιαγμένες από αλλόκοτα μπαλώματα από τις δικές μας ψυχές.

Ραμμένες με δακρυσμένες κλωστές δυνατά πλεγμένες.

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω,σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ, πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό,τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω..

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο..

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά, πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ' άστρα μες στην λασπουργιά,μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου 'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά, το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι ...

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο..

Σήμερα έσπασε το καλούπι των ονείρων μου..

Μια καταχνιά απλώθηκε στο βαρύ ουρανό, σκεπάζοντας τα ερείπιά μου..
Εικόνες που' χα κρύψει, αλλοιώθηκαν αγκαλιά με τα συντρίμμια..
Οι σελίδες των παραμυθιών, έγιναν βορά για τ' αδέσποτα σκυλιά..

Κοιτώ το παιδί της αγάπης, είναι γυμνό, ξυπόλυτο...
Τα χεράκια του αδειανά, πεινά..
Ξέχασε να ξημερώσει, κρυώνει, ακολουθεί τ' αστέρια που χορεύουν
και τις λέξεις που χαράζουν την ανατολή..
Τα χείλη του δεν πρόλαβαν να γευτούν το χαμόγελο
 και οι αλήθειες του πάγωσαν, δίχως να προλάβει να παίξει.
 Ξεκούρδισε ο κλόουν στο πρώτο χειροκρότημα..
Έχασε τον δρόμο του σε μια παράσταση που είχε γραφτεί,μόνο ο πρόλογος..
Και τώρα δεν περνά κανείς, δεν υπάρχει ζωή στον πλανήτη,
 από ψηλά κρέμονται τα τσαλακωμένα του όνειρα,
κι η νύχτα μαστιγώνει τα βήματά του..

Απόψε για σένα ελευθερώνω φόβο κι έλλειψη αξίας,
βαρύ συναίσθημα στη δεξιά πάντα πλευρά μου..
Τον φόβο του να ζήσω την ζωή των ονείρων μου..
Όλους τους φόβους που με έχουν εμποδίσει να προχωρήσω..
Το σύννεφο πίσω από το οποίο κρύβομαι, το οποίο εμποδίζει τις δημιουργίες μου
το οποίο κρατά την ουσία μου, από το να είναι παρούσα στη ζωή μου
και που με κάνει να μην εμπιστεύομαι αυτό που είμαι..
Ζητήματα άλλων ανθρώπων και προβλήματα που έχω αναλάβει και έχω υποθέσει ότι είναι δικά μου.
Την ενοχή μου για το ότι δεν προστατεύω τα παιδιά μου όσο θα έπρεπε..
Το να φοβάμαι να παρουσιάζω Εμένα...
Την αντίσταση σε όλες τις μορφές της!
Την εμμονή στην αυτο-τελειότητα..
Την ανάγκη μου να υποβιβάζω τον εαυτό μου προκειμένου να αισθανθώ ασφαλής κ.λπ
Την ανάγκη για περισσότερο ύπνο..
                                                                          Καληνύχτα.

Μες την σκέψη του μυαλού μου κι απόψε θα σε ψάξω
θα σε βρω, θα σου μιλήσω και θα σε σφιχταγκαλιάσω.
Θα σου πω πόσο μου λείπεις, όταν είσαι μακριά μου 
και αν τριγύρω μου κοιτάξω, θα σε δω γλυκιά χαρά μου.

Θέλω τόσα να σου πω  κι υποσχέσεις θα σου δώσω
είσαι δίπλα μου το νιώθω, στην σκιά σου θα ξαπλώσω..

Λόγια είναι, λόγια μένουν, λόγια δίχως σημασία
δεν υπάρχει φόρος τιμής, δεν διδάσκουν την ουσία..
Και ας έχουν την πολύτιμη αξία..

Ήμουν εκεί πρέπει να το θυμάσαι..
Στο πρώτο ηλιοβασίλεμα, στο γλυκοχάραμα μιας μέρας..
Με νότες από μέρη που αγάπησα, σου τραγουδούσα..

Έφυγαν κυνηγημένες νύχτες κι ήρθαν βιαστικιές ημέρες..

Που ήθελα ν' αρπάξω τις στάλες της βροχής να πνίξω
μα αυτό δεν γινόταν κι έτσι τις άφηνα κοντά μου..

Κι εσύ με τον καιρό μ'  έμαθες πως σε οδηγεί 
ο μόνος δρόμος που διαλέγεις, αυτός σε καθορίζει..

Σαν οδηγός με ταξιδεύεις, μ' άπειρα φώτα που μου δείχνεις
να μου θυμίζεις την ελπίδα της καρδιάς μου, στην μοναξιά μου..
Και νοσταλγώ αυτό τ'  όνειρο να ζήσω, μ'  όμορφες σκέψεις κι αναμνήσεις να στολίσω..

Πρέπει να μάθω να ζω όπως κι εσύ με τον καιρό..
Ελεύθερη απ'  όλα, με το χαμόγελο της μέρας..
Σαν έρχεται η νύχτα δίπλα μου να ξαποστάσει
 να μου δίνεις το φιλί και τ' αντίο πριν χαράξει...

Καληνύχτα ουρανέ μου.

Καλημέρα σ'  όλα τα φιλαράκια μου, μπορεί να μην είδαμε τα δυο φεγγάρια,
ίσως άλλοι να τα είδαν, ίσως κάποιοι να τα ονερεύτηκαν ,
αυτό που είναι σίγουρο και υπαρκτό είναι ο καλός και γλυκός μας φίλος Ο Νίκος
nik42 που σήμερα πρέπει όλοι να του ευχηθούμε για τα γενέθλειά του!!!
 ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ ΝΙΚΟ ΜΟΥ

Λίγα λόγια από μένα για σένα..
Άλλος ένας χρόνος δίνει χρώμα στην ζωή κι αξία σου προσφέρει ομορφιά, σου χαρίζει γοητεία.
Σου προσθέτει κι άλλες γνώσεις, σου δανείζει εμπειρία δίνει στόχους κι ελπίδα, κίνητρο γι' αληθινή ουσία.
Όλα βλέπεις ν' αλλάζουν κάθε μέρα που ξυπνάς και σου φαίνεται ένα όνειρο, τα χρόνια που περνάς.
Μα η καρδιά σου πάντα μένει, όπως ήσουνα παιδί πεισματάρικο, ναζιάρικο, γλυκούλικο πολύ.
Θέλω κι άλλα να σου γράψω για τα γενέθλιά σου για την φιλία, την αγάπη για την καλή την συντροφιά σου.
Όλου του κόσμου τις ευχές απόψε σου χαρίζω δέξου το δώρο μου αυτό κι ας είναι τόσο λίγο.
Είναι μικρό, είναι απλό, μα είναι τόσο αληθινό και στο αφιερώνω μ' αγάπη κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Δε μπορώ άλλο να μιλώ, γι'  όνειρα και παραμύθια
δε μπορώ να μη σου λέω , πως μου έγινες συνήθεια.
 Είσαι πραγματικότητα , ζεις μέσα στην ζωή μου
 είσαι κομμάτι τ' εαυτού και η αναπνοή μου.
 Δεν είσαι σκέψη , δεν είσαι φαντασία είσαι όμορφη κι αληθινή ουσία.
Είσαι τα λόγια μου, η έμπνευσή μου το καρδιοχτύπι μου, η δύναμή μου.
Το φως της μέρας μου, η Ανατολή μου το δειλινό κάθε στιγμής μου.
Φεγγάρι γίνεσαι κάθε μου βράδυ,μόνη φοβάμαι στο σκοτάδι,
τ' άστρα φωτίζεις με νανουρίζεις και με γλυκόλογα μ' αποκοιμίζεις..
 Γλυκιά μου αγάπη, μείνε μαζί μου,  μέσα στ' όνειρο, μες την ζωή μου.
Μέσα στο βλέμμα, μες την καρδιά μου, γλυκιά μου νότα, παρηγοριά μου!!!